Στο τρέξιμο: Η πόλη της ταχύτητας

Ναι, η Αθήνα μαγεύει και παρασύρει. Η Αθήνα γοητεύει. Σχεδόν όλοι θα απαντήσουν καταφατικά σε όποια ερώτηση αφορά την Αθήνα (στο πέρασμα που θα κάνουν από αυτή) λόγω της πληθώρας των γεύσεων, της πολιτισμικής συμβίωσης, των δράσεων και των χώρων.

Ναι, η Αθήνα απαρτίζεται από μικρές γειτονιές με δικό τους μοναδικό χαρακτήρα που τις αναγνωρίζεις με κλειστά μάτια, αν την ξέρεις καλά. Έχει πολυφωνία και πολυχρωμία. Έχει μουσική και ζεστό ουρανό. Αλλά αυτό που σου μαθαίνει επίσης είναι πως να αναπτύσσεις ταχύτητες από μέρος σε μέρος και από σταθμό σε σταθμό. Πως να τρέχεις. Σε έχει στο τρέξιμο! Στην αρχή σε μυεί σε πρώτες εικόνες και μετά μόλις γίνουν δικές σου, δεν σου φτάνει ο χρόνος. Τα πόδια σου γίνονται το μεγαλύτερο πλεονέκτημα!

Να ανέβεις τους λόφους της, να κατέβεις τις σκάλες του μετρό, να ανέβεις στο λεωφορείο. Κι όταν πλέον είσαι ένας από τους κατοίκους της σε προστάζει να τρέξεις. Δεν είσαι ο τουρίστας που περιπλανιέσαι, είσαι ο πολίτης που πρέπει να προλάβεις. Μου λέει μια φίλη "τι το θέλεις το τζόκινγκ όταν τρέχεις ήδη;!". Σωστή παρατήρηση αλλά στο χομπίστικο τρέξιμο έχει μια δόση αδρεναλίνης, στο τρέξιμο της πόλης εξαντλείσαι. Τι κάνεις; τρέχω Πως είσαι; τρέχω. Λες και αυτήν την λέξη την γέννησε η πρωτεύουσα, χωρίς να υποτιμά των άλλων πόλεων αλλά εδώ είναι ο κανόνας για να καλύψεις τις αποστάσεις και τις συζητήσεις. Και ανάμεσα στο τρέξιμο, ίσως επιλέγεις να ανασάνεις. Να ζήσεις.  

Σκέφτομαι ότι, αν τρέχαμε για να αγκαλιαστούμε, τότε το τρέξιμο θα αποκτούσε άλλο νόημα- πιο ζωηρό. Και η ταχύτητα θα γινόταν αδρεναλίνη, οι αποστάσεις θα εκμηδενίζονταν. 

Ή όταν το τρέξιμο μοιράζεται με άλλους, αποκτά άλλη δυναμική. Έχει προβάδισμα η σχέση.