Η Αθήνα σε ένα πιάτο

Σε ένα πιάτο.

Κουζίνες, γεύσεις και μυρωδιές.

Άνθρωποι, γέλια, συναντήσεις κι ανταμώματα. 

Πεζόδρομοι, σκαλιά, μικρά τραπέζια. Εθνικ και διαπολιτισμικά γνωρίσματα, εκεί που ενώνεται ο κόσμος.

Σε ένα πιάτο.

Γλώσσα που γεύεται και γλώσσα που παρλαρει. Την καθολική μας γλώσσα.

Εκεί που τα σημαίνοντα έχουν πολυσημία. Το νερό είναι τροφή και το μαγείρεμα μια τελετουργία.

Στις ιστορίες που λέγονται για τους προγόνους που έφεραν μαζί τους κομμάτια της γης και των γεύσεων. Όλα αυτά πάνω από τις ανοιχτές κατσαρόλες.

Σε ένα πιάτο.

Τρως στα πεταχτά ή απολαμβάνεις αγακλιάζοντας τον υπόλοιπο χρόνο, λίγο πριν το κλείσιμο της ημέρας. Μπορεί να θέλεις κι άλλο αλλά δεν είσαι σίγουρος αν πρέπει (πονηρεύεσαι). Από την άλλη σκέφτεσαι ότι μάλλον έφαγες κάτι περισσότερο. Άρα το φαγητό σχεδόν πάντα γεννά αμφιβολίες. Και αυτές κινούν την περιέργεια.

Σ ένα πιάτο. 

Από την Αθήνα ταξιδεύεις σε όλες τις κουζίνες του κόσμου αλλά η ματιά σου προσγειώνεται στον λόφο του Λυκαβηττού. Η απαρχή σου. Χάραξη νέων στόχων. 

Το φαγητό είναι σαν μια μικρή απόδραση που άλλοτε σε βρίσκει ως έναν μοναχικό γευσιγνώστη και άλλοτε συνταξιδιώτη στα επιφωνήματα της γεύσης και της επίγευσης.

Αν μοιραστείς από ένα πιάτο, έχεις ήδη κάνει το πρώτο βήμα γιατί έχεις ανοίξει διάλογο. 

Αν μοιράσεις τα πιάτα, προσκαλείς σε εναν ανοιχτό διάλογο.

Αν το φαγητό είναι ωραίο, ο διάλογος μπορεί να συνεχιστεί.

Όρεξη για φαγητό. Όρεξη για ζωή. Η Αθήνα σε ένα πιάτο.

Καλή απόλαυση, χωρίς μέτρο. Μόνο με μετρό (Μ)!

θέα από  τον λόφο του Λυκαβηττού, φωτ από προσωπ αρχείο, Σεπτ 22