Η πόλη των ανέμων

Όταν σηκώνεται άνεμος στην Αθήνα, η πόλη μοιάζει να ομορφαίνει.

Σαν να παίρνει από τους δρόμους και τα πεζοδρόμια ότι είναι περιττό και αναλώσιμο.

Χορεύει στους ρυθμούς κάποιου βαλς και παρασύρει κι εμάς σε ανάλαφρους βηματισμούς.

Σε κάνει παιδί, τα μαλλιά σου στροβιλίζονται κι ένα μειδίαμα εμφανίζεται στο πρόσωπό σου. 

Ειδικά το φθινόπωρο, εκεί στο Πεδίο Άρεως, τα δέντρα και τα κίτρινα, πράσινα, πορτοκαλί φύλλα τους είναι μια καλά κουρδισμένη μπάντα. Είσαι πιο κοντά στην φύση από όσο μπορούσες να φανταστείς.

Ο άνεμος πάντα μοιάζει να σου μιλάει ψιθυριστά.

Σαν να σε παίρνει από το χέρι και να σε προσκαλεί.  

Ακόμα και τα σύννεφα στον ουρανό δεν σε τρομάζουν γιατί τα παρασέρνει γλυκά γλυκά ο άνεμος και μεταμορφώνονται σε ότι μπορείς να φανταστείς.

Η αίσθηση ελευθερίας συνδέεται άμεσα με τον άνεμο. Γιατί τον αναπνέεις και τον νιώθεις στο σώμα σου. 

Πάντα με μάγευε ο άνεμος, δεν γνωρίζω ακόμα γιατί αλλά στην Αθήνα μου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση. Ίσως επειδή πρώτη φορά στέκομαι και αφήνω τον εαυτό μου να το νιώσει.

Όπως κάθετι στην Αθήνα,

όπως καθετί στην ζωή, από εδώ και πέρα.

Ο άνεμος φέρνει τα καινούργια και παίρνει τα παλιά.

Φέρνει την ανεμελιά, παίρνει το παράπονο.

Φέρνει δώρα, αρκεί να είσαι έτοιμος να τα δεχτείς και να είσαι προφυλαγμένος. όχι από τα δώρα, αλλά από τον εαυτό σου.