Η πόλη του "θ": των θεάτρων και θεαμάτων

Στην λέξη Αθήνα δεσπόζει ένα θ. Μάλλον το δανείστηκε από τα πολλά θέατρα και την προσφορά της πόλης σε πληθώρα θεαμάτων. Μεταμφιέσεις, έργα, χώροι, σκηνικά και κουστούμια, σκηνές, κουίντες και οτιδήποτε άλλο σε ταξιδεύει στον χώρο της τέχνης. Εδώ γεννήθηκε το θέαμα κι εδώ θα μένει, όπου κι αν ταξιδεύει.

Περπατώντας στις λεωφόρους και στις γειτονιές της βλέπεις θέατρα και χώρους, είτε να δεσπόζουν ή να έχουν βυθιστεί πλέον στην καλλιτεχνική σιωπή. Μπορείς να ακούσεις τα χειροκροτήματα και τα γέλια που δίνουν ζωή. Ή να καταλάβεις από τα πρόσωπα των θεατών το δράμα που έζησε επι σκηνής ο πρωταγωνιστής. Πάντως ζωή που βλέπεται είναι ζωή μοιρασμένη. Ζεις εκείνη την ώρα σαν άλλος ηθοποιός κι εσύ, σαν να θέλεις να γίνεις το φως. 

Οι ουρές από τους ανθρώπους μεγάλες. Λες και μοιράζουν δωρεάν τέχνη.  Η τέχνη θρέφει την ψυχή, αλλοίμονο αν την χάσουμε κι αυτή, χαθήκαμε. 

Και είναι πολλά....για όλα τα γούστα και τις διαθέσεις. Μένει μόνο να κάνεις την (σωστή) επιλογή. Και η κάθε επιλογή συνοδεύεται από τις σκέψεις και τα συναισθήματα που σου προκαλεί η θέαση. Αρκεί να είσαι ανοιχτός και διαθέσιμος. Πιστεύω το θέατρο και το θέαμα προσφέρουν γνώση, αναστοχασμό κι έναν εσωτερικό διάλογο με τον εαυτό μας. Επικεντρωνόμαστε σε αυτόν -χωρίς να γινόμαστε αυτοαναφορικοί- και επιστρέφουμε πιο πλούσιοι. Παραλαμβάνουμε για να δώσουμε. Είναι το λιγότερο που κάνουν για εμάς όλοι οι συντελεστές ενός έργου, που μας αφήνουν να μετουσιωθούμε σε κάτι πέρα από τον εαυτό μας. Μας οδηγούν, μας διαφωτίζουν.

Και είναι καλύτερα να βλέπεις και να μιλάς για θέατρο παρά να παίζεις στην ζωή σου.