Η πόλη των τζιτζικιών

Αθήνα, πράξη πρώτη.

Ο πρώτος φυσικός ήχος που άκουσα στην Αθήνα ήταν τα τζιτζίκια του Αυγούστου (ίσως με μια γερή δόση θορύβου από τα αυτοκίνητα αλλά και πάλι τα τζιτζίκια είχαν συμπράξει για να ακουστούν πιο δυνατά στα αυτιά μου!). Καλοκαίρι, βέβαια, θα μου πεις. Την εποχή που βασιλεύουν τα τζιτζίκια, προσκαλούν το ταίρι τους και έπειτα φεύγουν από την ζωή ευτυχισμένα. Γιατί πήραν κι έδωσαν μέσα σε αυτόν τον σύντομο κύκλο.

Ο τζίτζικας και ο μέρμηγκας - του Αισώπου- κάπου στο κέντρο της Αθήνας θα πρέπει να έμεναν.

Πρωτευουσιάνοι, γέννημα θρέμμα. Και μια μέρα, σε μια αναζήτηση να γνωρίσουν κι άλλους τόπους, θα ξεκίνησαν το ταξίδι τους στον δικό τους χρόνο. 

Τον Αύγουστο ο τζίτζικας ξενυχτάει, ασταμάτητος, λες και θέλει να προσκαλέσει κι εμάς να τζιτζικάρουμε όλη μέρα. Ας μου επιτραπεί ο όρος "τζιτζικάρουμε", που σε ελεύθερη μετάφραση είναι η παραγωγή  ήχων χαλάρωσης και ξεγνοιασιάς. Η σωστή βέβαια λέξη είναι το τερέτισμα αλλά το τζιτζικάρισμα ακούγεται πιο μάγκικο. Πιο εφικτό μέσα στην τρέλα της καθημερινότητά μας που τα περισσότερα μοιάζουν δύσκολα και επιτηδευμένα.

Υπόμνημα 1: Είναι φαίνεται που η πόλη αδειάζει και παίρνει και ο τζίτζικας τον χώρο του να ζήσει το δικό του καλοκαίρι. 

Συνδεδεμένη η ύπαρξη των τζιτζικιών με τα παιδικά μας καλοκαίρια και την αθωότητα τους. Των παγωτών και των ποδηλάτων. Μέσα στο παρόν, χωρίς το μέλλον να μας σκιάζει. Όπως τα τζιτζίκια. 

Υπόμνημα 2: της πάει της Αθήνας το τζιτζίκι, της προσδίδει ακουστική γοητεία. Ίσως χωρίς αυτά να ήταν μια άλλη πόλη.

Και τελικά δεν έχει τίποτα να ζηλέψει ο τζίτζικας από τον μέρμηγκα ή από εμάς. Γιατί δεν ήρθε για να μείνει και γιατί τραγουδάει το παρόν. Ας τον ακούσουμε λοιπόν και ας καλέσουμε ο ένας τον άλλον σε πράγματα κοινά και μοιρασμένα. 

Αθήνα, η πόλη των τζιτζικιών. Το τζιτζικάρισμα και το ταίριασμα μας.